نکاتی درباره کامنت ها

امروز به طور اتفاقی رفتم سراغ مطالب قبلی و دیدم چقدر کامنت جدید روی مطالب قدیمی که من مثلا شش ماه پیش نوشتم گذاشته شده و من ندیدم. بعضی از این کامنت ها درخواست هایی داشتن که فکر کنم برای جواب دادن حسابی دیر شده باشه اینه که از همه اونهایی که پاسخی از من نگرفتن عذر میخوام. چند مطلب رو بذارین بگم:

۱- سعی کنین کامنت هاتون رو روی مطالب جدید بذارین. چون من کامنت های گذاشته شده روی فقط 20 پست قبلی رو در صفحه اول میبینم و برای دیدن بقیه باید برم صفحات دیگه، که این کار رو هر از چند ماهی یه بار اون هم برای درست کردن ایندکس مطالب میکنم و نه بیشتر و ممکنه کامنت شما رو تا چند ماه نبینم.

۲- سوال تخصصی دارین بهتره به ادرس ایمیل که کنار صفحه گذاشته شده بفرستین و مطمئن باشین جواب ايميلتون رو خواهید گرفت(حالا نه حتما جواب سوالتون رو). البته دیر و زود ممکنه داشته باشه.

۳- سوال های خیلی عمومی نپرسین مثل اینکه من به رباتیک یا هوش مصنوعی خیلی علاقه دارم، از چه کتابی شروع کنم؟ چون نمیدونم چه کتاب های فارسی در این زمینه وجود داره. کسی که اطلاعات عمومی میخواد یه جستجوی ساده تو اینترنت داشته باشه میتونه هزاران سایت پیدا کنه.

۴- سوالاتی که میدونین جوابش طولانیه نپرسین. چون واقعا نميشه درست جواب داد. مثلا اینکه ما میخوایم تو مسابقات فوتبال رباتها شرکت کنیم. بهمون بگو چجوری رباتشو درست کنیم!!

اول اینکه کار به این سادگی نیست که در چند روز ساخته بشه و من بتونم با یه ایمیل تمام چم و خم کار رو توضیح بدم.

دوم اینکه کار یه نفر دو نفر نیست. این کار نیاز به اطلاعات مکانیکی، الکترونیکی، کنترلی و کامپیوتری داره که خیلی هاش رو من نمیدونم. همه جای دنیا گروهی که ربات میسازن ترکیبی از چند رشته است. البته میشه یه چیزی سر هم کرد و گفت ما ربات درست کردیم، کما اینکه همین الانش خیلی از دانشگاه ها پزش رو میدن ولی بیش از یه اسباب بازی بچگانه ساخته نخواهد شد.

سوم هیچ جای دنیا چرخ رو دوباره اختراع نمیکنن و بیشتر سعی میکنن قطعات سخت افزاری و نرم افزاری اماده و تست شده رو بخرن و استفاده کنن ولی تو ایران به دلیل نبود بودجه برای این کارها و از همه مهمتر مشکل ارتباط با دنیای خارج برای خرید قطعات (از گمرک تا پست و کارت اعتباری و مشکل تحریم ها) انتخاب قطعات خیلی محدود میشه. یادمه یه سری از تیم ها خودشون اینکودر برای موتور می ساختن! خیلی وقتها هم فلسفه کار مهندسی اشتباه میشه. یعنی اگه یه قطعه آماده رو استفاده کنن خیلی ها میگن این ربات که فلان تیم ساخته کار خودشون نبوده.  اینه که حتی اگه من نقشه ساخت یه ربات رو هم برای شما بفرستم معلوم نیست بشه تو ایران ساختش.

بعدش هم این فوتبال رباتها که تو ایران خیلی گل کرده بیشتر به خاطر بهره برداریهای سیاسیه، دقیقا مثل قضیه المپیاد و برای اینکه نقص سیستم های اموزشی زیر اون پوشانده بشه. دليلش هم اينکه تیم هایی که به خارج اعزام میشن وقتی مقام میارن مورد توجه و عنایت و تفقد ملوکانه قرار میگیرن ولی وقتی مقام خوبی نميارن غير از دوستانشون حتی یه نفر هم برای استقبالشون به فرودگاه نمیره.
خیلی از کسانی هم که در این تیم ها شرکت میکنن دو هدف دارن یکی اینکه مقام بیارن و از سربازی معاف بشن. دیگه اینکه از این طریق بتونن از دانشگاه های خارج پذیرش بگیرن.
اگه شما هم جزو این خیلی ها هستین بدونین سربازی رو میتونین وثیقه بذارین و برین تحصیل کنین. حتی اگه برنگردین هم میتونین پول وثیقه رو از پس انداز زمان تحصیلتون در بیارین. اگه خیلی کشته مرده معاف شدن هستین مسابقات رباتیک توی دنیا زیاده. خیلی زیادتر از تصور شما. کافیه اسمش بین المللی باشه. حالا میخواد در کشور چلقوزستان باشه. بگردین به دنبال مسابقاتی که تازه راه افتاده و تیم های زیادی اونجا شرکت نمیکنن. خیلی از این مسابقات ساده تر از فوتباله. اگه تونستین مقام اول تا سوم رو بیارین و یه خبر هم به روزنامه های ایران که کشته مرده اينجور خبران بدین که تبلیغی شده باشه و همه فکر کنن شما فیل هوا کردین مطمئن باشین برگه معافی شما به راحتی امضا خواهد شد.
برای پذیرش هم راه های ساده تری وجود داره. صرف اینکه در رزومه تون بگین من روی فوتبال ربات ها کار کرده ام کار مهمی در این رشته محسوب نخواهد شد. کار شما باید هدف تحقیقاتی داشته باشه و قابل ارائه در کنفرانس ها یا ژورنال های علمی و گرنه کار شما فراتر از یک کار فوق برنامه نخواهد بود. البته برای پذيرش يه مقدار زيادی فاکتور شانس هم مهمه.

البته چون تز خودم هم روی اين مساله فوتبال ربات هاست خيلی دوست دارم با کسايی که رو اين زمينه کار تحقيقی ميکنن ارتباط داشته باشم. اين مطالبی که گفتم برای اين بود که اگه تازه ميخواين شروع کنين متوجه باشين و وقتتون رو به هدر ندين.

  
نویسنده : مسعود اسدپور ; ساعت ۱۱:٠٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٩ بهمن ،۱۳۸٢
تگ ها :